Jak latoś grywano - Reese vs America 1954

W 1954 mecz o mistrzostwo świata rozgrywany był w Monte Carlo. Drużyna amerykańska, podróżująca tam zatrzymała się po drodzew Londynie i rozegrała tam trzydniowy mecz z teamem Terence’a Reese’a. W tym teamie grali Terence Reese, Adam Meredith, Boris Schapiro, Leslie Konstam, Mayer.. Amerykę reprezentowali Don Oakie, Lew Mathe, Clifford Bishop, Douglas Steen, Milton Ellenby i William Rosen.

Rozdania z tego meczu mogą być dobrą ilustracją tego, jak wtedy grywano.

Blefy były na porządku dziennym, zresztą np. w systemie Roth-Stone było coś w rodzaju blefu kontrolowanego – otwarcie 1 w kolor było albo od 12 PC, albo około 5-6 PC, ale z niezłym kolorem; popatrzmy, jak to funkcjonowało w praktyce:

 

2

 

NS po

K9

 

Rozd. E

K10976

 

 

DW962

 

D8654

N

W

A106

W         E

D854

A

DW8432

AK74

S

85

 

AK10973

 

 

W732

 

 

5

 

 

103

 

 Steen z ręką E otworzył 1♦, Meredith (S) wszedł 1♠, Mathe skontrował (oczywiście karnie!). Konstam, zalicytował 2i po dwóch pasach Mathe znów skontrował. N spasował, a E odskoczył w 2♦. Teraz Mathe się zorientował, że partner blefuje i zalicytował tylko 2BA. Obserwatorzy krytykowali tę odzywkę, stwierdzając, że miał ewidentnego pasa! Singlowy as w karach praktycznie nie daje szans na jakąkolwiek komunikację między rękami. Steen (otwierający) podniósł to do 3BA. Konstam skontrował, ale obrona nie poszła Anglikom najlepiej i obłożyli to tylko bez jednej.

 

W

Mathe

N

Konstam

E

Steen

S

Meredith

 

 

1♦

1♠

ktr.

2♣

pas

pas

ktr.

pas

2♦

pas

2BA

pas

3BA(!)

pas

pas

ktr.

pas...

 

 

Na drugim stole też było ciekawie. Anglik z ręką E spasował:

 

W

Reese

N

Bishop

E

Schapiro

S

Ellenby

 

 

pas

1♠

ktr.

pas

2♦

Pas

pas

ktr.

pas

2♥

ktr.

pas

pas

2♠

ktr.

pas

3♦

pas

pas

ktr.

pas...

 

 

Tu było bez dwóch...

Amerykanie mieli blefy w systemie. Adam Meredith – we krwi. Popatrzmy na jego akcję w jednym z rozdań:

 

 

Kxxx

 

WE po

-

 

Rozd. N

10xxxx

 

 

K10xx

 

DW10xx

N

A

xxx

W         E

KW10xx

W

ADxx

Axxx

S

Dxx

 

xxx

 

 

AD9xx

 

 

Kxx

 

 

Wx

 

 

Tutaj E otworzył 1♥, a Meredith z ręką S wszedł 1♠:

 

W

Oakie

N

Schapiro

E

Bishop

S

Meredith

 

pas

1♥

1♠(!)

2♣(?)

4♠

5♣(?)

ktr.

5♥

pas

pas

ktr.

pas...

 

 

 

Kosztowało to 800… Komentatorzy stwierdzili, że Bishop z kartą, z która po 2podniósłby pewnie tylko do trzech, nie powinien mówić 5♣, a skontrować 4♠. Nikt nie skomentował odzywki 2♣…

W tej samej sesji przyszło rozdanie, dobrze ilustrujące styl ówczesnej licytacji strefy szlemowej:

 

32

 

WE po

W10

 

Rozd. W

98753

 

 

W942

 

K

N

AD10987654

AK87653

W        E

D2

KW6

-

A10

S

53

 

W

 

 

94

 

 

AD1042

 

 

KD876

 

 

Amerykanie licytowali w miarę naukowo:

 

W

Oakie

N

Schapiro

E

Bishop

S

Reese

1♥

pas

1♠

ktr.

3♥

pas

4♠

pas

4BA

pas

6

ktr.

6♠

pas...

 

 

 

4BA było Blackwoodem, a 6wskazywało 1 asa i renons (nieokreślony). Ze względu na brak przesłanek, w którym kolorze mógł być renons, informacja o nim niewiele wniosła (może W, po kontrze na 6mógł spasować i dowiedzieć się, gdzie jest ten renons?) i licytacja zgasła na wysokości sześciu.

Anglicy zalicytowali tu w stylu całkiem retro, ale skutecznie:

 

W

Meredith

N

 

E

Konstam

S

 

2♥

pas

2♠

ktr.

2BA

pas

6♠

pas

7♠

pas...

 

 

 

I jeszcze jedno rozdanie strefy szlemowej:

 

A62

N

KD3

D109765

W        E

AKW

K107

AW85

8

S

K76

Nawet Amerykanie nie stosowali jeszcze transferów i wyraźnie zaszamotali się:

 

W

Steen

N

 

E

Mathe

S

 

 

pas

2BA

pas

31)

pas

3

pas

3

pas

3BA

pas

4♦

pas

4BA

pas...

1)Stayman

Anglicy, znów bez żadnych konwencji, doszli tu do szlemika w trzech odzywkach:

 

W

N

E

S

 

pas

2BA

pas

5

pas

6

pas...

 

Angielskich obserwatorów zaskoczył szarpany styl licytacji obronnej Amerykanów. Przykładowo, w jednym z rozdań Oakie spasował po otwarciu 1z kartą:

Ax AKDxx xxx xxx

podczas gdy kilka rozdań później jego partner, Bishop w założeniach obie przed wszedł po otwarciu 1z kartą:

A7532 ♥ 972 ♦ K2 ♣ K73

stawiając 900 (to było jeszcze długo przed czasami „progresji” i przed partią, z kontra, pierwsza była za sto, a wszystkie kolejne tanio, wszystkiego po 200).

W takim oto rozdaniu:

 

86

 

WE po

KDW96

 

Rozd. N

753

 

 

A98

 

ADW9

N

K1075

73

W          E

A105

KW109

6

1054

S

KD632

 

432

 

 

842

 

 

AD842

 

 

W7

 

Amerykanie na WE nie byli w ogóle w licytacji:

 

W

N

E

S

 

1♥

pas

1BA

pas

2♥

pas...

 

Generalnie, w meczu „działo się sporo”. Na zakończenie jeszcze jedno rozdanie:

 

 

 

1054

 

WE po

D10762

 

Rozd. N

K72

 

 

54

 

AW97

N

K632

AKW854

W         E

93

A6

D1085

W

S

K73

 

D8

 

 

-

 

 

W943

 

 

AD109862

 

 

 

 

W

Konstam

N

Bishop

E

Reese

S

Ellenby

2♥1)

pas

2BA

3♣

pas

pas

3BA

pas...

 

1)silne, forsujące na jedno okrążenie

Ten kontrakt był bez szans po ataku w trefle.

Na drugim stole Amerykanie znaleźli piki:

 

W

Steen

N

Meredith

E

Mathe

S

Schapiro

1♥

pas

1♠

4♣

4♦(?)

pas

5♦

pas

5♠

pas...

 

 

 

W chyba uznał, że jego karta jest za dobra na 4i zakombinował odzywką 4♦. Skończyło się tak, jak zwykle tego typu akcje się kończą – partner podniósł do pięciu, W „objaśnił się”, ale to już było za wysoko…

Ostatecznie Anglicy wygrali mecz różnicą 81 ówczesnych imp. Wypada jeszcze dodać, że w meczu o mistrzostwo świata w Monte Carlo ta sama drużyna amerykańska wygrała wyraźnie z teamem Europy w składzie: Jacques Amouraben- Marcel Kornblum, Rene Bacherich - Pierre Ghestem (wszyscy Francja), Jean Besse - Karl Schneider (Szwajcaria/Austria).